Slow Knowledge and the Unhurried Child

Þessi bók fjallar um samband tímans og bernskunnar og færir rök fyrir gildi hægrar kennslufræði og hægrar þekkingar. Alison Clark bendir á aðrar leiðir í leikskólastarfi sem gera ráð fyrir öðrum hraða og annarri hrynjandi, andspænis sívaxandi hraða í bernsku og útbreiðslu prófa og mælinga. Fjölbreyttar nálganir eru skoðaðar sem gera bæði barninu og hinum fullorðnu kleift að fara hægar.

Bókin skiptist í þrjá hluta. Sá fyrsti fjallar um ástæður þess að fara hægar og skoðar þann þrýsting sem er á leikskólastarf um að auka hraðann og gera börn tilbúin fyrir næsta skólastig. Þar er einnig fjallað um ólíkt samband barna og kennara við tímann. Annar hlutinn fjallar um hæga kennslufræði og starfshætti og þau form sem þeir geta tekið, hvort sem er utandyra, í listasmiðjunni, í daglegum venjum, í gegnum sögur, í uppeldisfræðilegri skráningu eða í hægum rannsóknum.

Þriðji hlutinn sýnir hvernig tímaríkt leikskólastarf getur litið út og ræðir bæði áskoranir og möguleika. Bókin er hvatning til brýnnar umræðu um þörfina á að hægja á í leikskólastarfi og kennaramenntun og skoðar dæmi um staði þar sem hægt leikskólastarf er þegar að veruleika. Hún er lykillesning fyrir rannsakendur, fagfólk og stefnumótendur um samband bernskunnar við tímann og mikilvægi þess að horfa til lengri tíma.

This book explores the relationship with time in early childhood by arguing for the valuing of slow pedagogies and slow knowledge. Alison Clark points to alternative practices in Early Childhood Education and Care that enable a different pace and rhythm, against the backdrop of the acceleration in early childhood and the proliferation of testing and measurement. Diverse approaches are explored to enable an ‘unhurried child’ and less hurried adults.

Slow Knowledge and the Unhurried Child is divided in three parts. Part 1, Reasons to be slow, looks at the pressures in Early Childhood Education and Care to speed up and for children to be ‘readied’ for the next stage. The book then explores different relationships with time for young children and educators. Part 2, Slow pedagogies and practices, explore some of the forms slow practices can take including outdoors, in the studio, in everyday routines, through stories, in pedagogical documentation and in ‘slow’ research.

Part 3, Moving forward, shows what a ‘timefull’ approach to ECEC can look like, whilst debating the challenges and possibilities that exist. The book serves as a catalyst for urgent discussion about the need to slow down in early childhood education and teacher education and explores case studies of where slow early childhood education are already happening. It will be a key reading for researchers, practitioners and policy-makers about the relationship with time in early childhood and the importance of taking a longer view.