Iceland Imagined

Ísland, Grænland, Norður-Noregur og Færeyjar liggja á jaðri Vestur-Evrópu, á svæði sem ferðalangar hafa lengi lýst sem afskekktu og framandi, með harðneskjulega náttúru og einræna íbúa. Frá miðri átjándu öld hefur þetta jaðarsvæði þó smám saman orðið hluti af nútíma-Evrópu. Karen Oslund rekur þessa umbreytingu í Iceland Imagined. Í þessari menningar- og umhverfissögu er farið vítt um stórbrotið landslag Norður-Atlantshafsins og fjallað um óvenjulega landafræði þess, frásagnir Íslendingasagnanna, tungumál, menningu og stjórnmál. Jafnframt er greint hvernig svæðið varð að sérstæðum og táknrænum hluta Evrópu.

Elstu hugmyndirnar um villt jaðarsvæði með hættulegum og óútreiknanlegum íbúum viku smám saman fyrir myndum af fögrum og vel hirtum löndum, byggðum einföldu en dyggðugu fólki sem lifði í náinni snertingu við náttúruna. Þessi umbreyting varð meðal annars fyrir tilstilli náttúrufræðirita um Ísland, sem kostuð voru af ríkinu og sýndu fram á að skrímslin sem lýst var í ferðasögum miðalda og endurreisnartímans væru ekki raunveruleg, og listamanna sem máluðu íslenskt landslag þannig að frjósemi þess og skipulegt yfirbragð nytu sín.

Iceland, Greenland, Northern Norway, and the Faroe Islands lie on the edges of Western Europe, in an area long portrayed by travelers as remote and exotic - its nature harsh, its people reclusive. Since the middle of the eighteenth century, however, this marginalized region has gradually become part of modern Europe, a transformation that is narrated in Karen Oslund’s Iceland Imagined. This cultural and environmental history sweeps across the dramatic North Atlantic landscape, exploring its unusual geography, saga narratives, language, culture, and politics, and analyzing its emergence as a distinctive and symbolic part of Europe.

The earliest visions of a wild frontier, filled with dangerous and unpredictable inhabitants, eventually gave way to images of beautiful, well-managed lands, inhabited by simple but virtuous people living close to nature. This transformation was accomplished by state-sponsored natural histories of Iceland which explained that the monsters described in medieval and Renaissance travel accounts did not really exist, and by artists who painted the Icelandic landscapes to reflect their fertile and regulated qualities.