Cold Peace

Brýn greining á heimi sem stefnir hraðbyri inn í nýtt kalt stríð. Árið 1990 var fyrra kalda stríðinu að ljúka. Berlínarmúrinn var fallinn og Varsjárbandalagið að leysast upp. Ungt fólk í Kína tók undir kröfur um lýðræði, að rússneskri fyrirmynd. Árin eftir kalda stríðið einkenndust af mikilli von og ótal möguleikum. Þau gáfu fyrirheit um skapandi samvinnu þjóða, endalok hugmyndafræðilegra átaka og jafnvel upphaf stöðugrar alþjóðaskipunar sem byggðist á frjálslyndum friði.

En dagar bjartsýninnar eru liðnir. Eins og hinn virti sérfræðingur í alþjóðasamskiptum, Michael Doyle, dregur skýrt og óhugnanlega fram stöndum við nú frammi fyrir skelfilegri ógn af nýju köldu stríði. Að þessu sinni snýst það um þríhliða valdása Rússlands, Bandaríkjanna og Kína og magnast vegna nýrra nethernaðartækja og lúmskari áróðursaðferða. Doyle færir rök fyrir því að slík átök á þessu skeiði heimssögunnar hefðu hörmulegar afleiðingar og myndu torvelda alþjóðlega samvinnu sem er nauðsynleg til að snúa við loftslagsbreytingum, koma í veg fyrir næsta heimsfaraldur og tryggja að kjarnavopn breiðist ekki út.

Hin hörmulega innrás í Úkraínu er bæði dæmi um þann kostnað sem slíkum átökum fylgir og fyrirboði þess sem kann að vera í vændum. Engu að síður er ástæða til vonar. Putin er ekki Stalin, Xi er ekki Mao og enginn einræðisherra er Hitler nútímans. Þá hafa þjóðir heims aldrei áður átt jafn ríkra sameiginlegra hagsmuna að gæta varðandi hagsæld og verndun jarðar gegn umhverfishamförum. Þótt ólíklegt sé að Bandaríkin, Rússland og Kína komi nokkurn tíma á „hlýjum friði“ eru raunhæfar og mikilvægar málamiðlanir milli ríkjanna mögulegar sem geta leitt til þíðu í samskiptum þeirra.

An urgent examination of the world barreling toward a new Cold War. By 1990, the first Cold War was ending. The Berlin Wall had fallen and the Warsaw Pact was crumbling; following Russia’s lead, cries for democracy were being embraced by a young Chinese populace. The post–Cold War years were a time of immense hope and possibility. They heralded an opportunity for creative cooperation among nations, an end to ideological strife, perhaps even the beginning of a stable international order of liberal peace.

But the days of optimism are over. As renowned international relations expert Michael Doyle makes hauntingly clear, we now face the devastating specter of a new Cold War, this time orbiting the trilateral axes of Russia, the United States, and China, and exacerbated by new weapons of cyber warfare and more insidious forms of propaganda. Such a conflict at this phase in our global history would have catastrophic repercussions, Doyle argues, stymieing global collaboration efforts that are key to reversing climate change, preventing the next pandemic, and securing nuclear nonproliferation.

The recent, devastating invasion of Ukraine is both an example and an augur of the costs that lay in wait. However, there is hope. Putin is not Stalin, Xi is not Mao, and no autocrat is a modern Hitler. There is also an unprecedented level of shared global interest in prosperity and protecting the planet from environmental disaster. While it is unlikely that the United States, Russia, and China will ever establish a “warm peace,” there are significant, reasonable compromises between nations that can lead to a détente.