Christian Atheism

Þurfum við að byrja á trúarlegri hugmyndabyggingu og grafa undan henni innan frá ef við viljum vera sannir trúleysingjar? Slavoj Žižek hefur lengi fjallað um kristna guðfræði og gagnrýnt hana. Áhugi hans á hugtaki Badiou um „atburðinn“, ásamt pálskennskri hugsun Nýja testamentisins, hefur leitt til afgerandi guðfræðilegrar stefnubreytingar í hugsun hans. Í bókinni sækir hann í jafnólíkar hefðir og viðfangsefni og búddíska hugsun, díalektíska efnishyggju, pólitíska sjálfsveru, skammtafræði, gervigreind og spjallmenni og setur í fyrsta sinn fram hugmynd sína um trúarlegt líf.

Christian Atheism veitir einstaka innsýn í guðfræðilegt verkefni Žižeks og er fyrsta bókin sem helguð er rannsókn á trúarlegri hugsun hans. Með hans eigin orðum: „Til að verða sannur díalektískur efnishyggjumaður þarf maður að ganga í gegnum hina kristnu reynslu.“ Í skilningi hans á „reynslu“ er ekki um andlega opinberun að ræða, heldur röklega framvindu efnishyggjulegrar hugsunar. Sú aðferð að staðfesta kristna guðfræði og afbyggja hana um leið er einkennandi fyrir Žižek, en hefur jafnframt djúpstæða pólitíska, heimspekilega og að lokum persónulega þýðingu fyrir hann.

If we want to be true atheists, do we have to begin with a religious edifice and undermine it from within?Slavoj Žižek has long been a commentator on, and critic of, Christian theology. His preoccupation with Badiou's concept of 'the event' alongside the Pauline thought of the New Testament has led to a decidedly theological turn in his thinking. Drawing on traditions and subjects as broad as Buddhist thought, dialectical materialism, political subjectivity, quantum physics, AI and chatbots, this book articulates Žižek's idea of a religious life for the first time.

Christian Atheism is a unique insight into Žižek's theological project and the first book-length exploration of his religious thinking. In his own words, "to become a true dialectical materialist, one should go through the Christian experience. " Crucial to his whole conception of 'experience' is not some kind of spiritual revelation but rather the logic of materialistic thought. This affirmation of Christian theology whilst simultaneously deconstructing it is a familiar Žižekian move, but one that holds deep-seated political, philosophical and, in the end, personal import for him.