Autism Is Not A Disease

Taugafjölbreytileiki er eitt brýnasta pólitíska viðfangsefni samtímans. Eftir því sem greiningum á einhverfu, ADHD og öðrum birtingarmyndum taugafrávika fjölgar verður okkur æ ljósara að enginn „eðlilegur“ heili er til. Samfélagið er þó enn skipulagt út frá viðmiðum um eina eðlilega taugagerð og einhverfa er meðhöndluð sem sjúkdómur. Jodie Hare, sem greindist með einhverfu tuttugu og þriggja ára, færir rök fyrir því að tímabært sé að endurskilgreina pólitík sjálfsmyndarinnar.

Hún kallar eftir því að fjölbreytileiki verði viðurkenndur sem hluti af náttúrulegum breytileika fremur en frávik frá einsleitni. Það mun hafa áhrif á staðina þar sem við lærum, störfum og eigum félagsleg samskipti. Hare sýnir hvernig laga má þessa staði að ólíkum þörfum svo þeir verði inngildandi og aðgengilegri. Hún bendir jafnframt á hvernig við getum unnið að því að byggja upp heim þar sem öll geta dafnað og markvisst er tekist á við mismunun á grundvelli kynþáttar, stéttar, kyns og fötlunar.

Neurodiversity is one of the most urgent political issues of our time. As the number of diagnoses of autism, ADHD, and other types of neurodivergence rises, we are starting to understand that there is no such thing as a 'normal' brain. But society is still organised around neuronormativity, and autism is treated as a disease. Jodie Hare, diagnosed with autism at twenty-three, argues it is time to redefine the politics of who we are.

She calls for the recognition of diversity as part of natural variation, rather than a departure from sameness. This will have an impact on the places where we learn, work, and socialise - and Hare shows how these can be adapted to be more inclusive and accessible. She shows how we might commit to building a world where we can all thrive, one that works to combat discrimination based on race, class, gender, and disability.